Beste Lezer,
Afgelopen zaterdag plaatsten wij een statement [removed];het onderzoek naar Julian Andeweg dat in NRC was verschenen. Na het publiceren van dit statement hebben wij veel berichten ontvangen. Een grote groep mensen vond het een goed besluit dat de Kunst is Lang-uitzending met Andeweg niet meer online staat, maar er kwamen ook een aantal belangrijke vragen en punten van kritiek. In deze brief wil ik de overwegingen die ten grondslag liggen aan het offline halen van de podcast beschrijven en de vragen die wij ontvingen [removed];
Het niet weten Laat één ding duidelijk zijn, als wij hadden geweten dat Andeweg beschuldigd werd van verkrachting, fysiek geweld en aanranding, had het interview nooit plaatsgevonden. Dat het voor sommige lezers moeilijk te bevatten is dat wij het als redactie niet wisten, is goed te begrijpen. Het klinkt als een slap excuus en ook ik zou willen dat het sterker [removed];Het grondige artikel van NRC laat echter zien dat het anno 2020 drie maanden vergt en meer dan tachtig gesprekken om de waarheid rondom Andeweg boven te krijgen in de huidige kunstsector. We hebben te maken met een systeem waarin slachtoffers van seksueel geweld het zwijgen wordt opgelegd en waarin niet wordt geluisterd naar hun bekentenissen. Dat gegeven baart mij zorgen en heeft wat mij betreft een duidelijke [removed]; In de kunstwereld is de governance van veel organisaties te zwak, er is sprake van ongezonde afhankelijkheidsrelaties en óók in deze wereld worden handen boven elkaars hoofd gehouden. Wanneer de persoon in kwestie een witte, mannelijke, heteroseksuele kunstenaar is die goed verkoopt en populair is, zijn er extra veel handen beschikbaar. Het besef dat dit de realiteit is van de Nederlandse kunstwereld, heb ik de afgelopen dagen opnieuw als zeer confronterend ervaren. Door te werken in dit systeem ben je indirect medeplichtig aan de structuur daarvan. Je hebt verantwoordelijkheid om die handen te zien en weg te slaan als het nodig is, en dat is in de jaren dat Andeweg aan de weg timmerde door ons niet gebeurd. Daarom is het niet alleen heel erg dapper van de slachtoffers om naar de NRC te stappen, maar ook ongelofelijk belangrijk. Het is geen heksenjacht, het is een zeer cruciale stap geweest om de giftige cultuur die dit gedrag zo lang ongestraft heeft gelaten, te [removed];
Auteur: Lieneke Hulshof
|
15 thoughts on “De lotgevallen: #1 Moeder”